Login
Hasło
    
Opisy, zdjęcia, filmy
 


Pora na pora - Skromny, a taki zdrowy


Por ma właściwości zasadotwórcze. Wspiera leczenie reumatyzmu, ma działanie moczopędne i wzmaga laktację. Według medycyny chińskiej wspomaga nawet pracę nerek.

Por jest warzywem o właściwościach podobnych do cebuli, jednak o wiele łagodniejszym i do tego niskokalorycznym. Warto zapamiętać, że 100 g pora to tylko 24 kalorie! Roślina ta dzięki temu stanowi doskonałe uzupełnienie diety redukującej masę ciała. Jest również bardzo pomocna w oczyszczaniu organizmu, dlatego stosuje się ją przy wszelkiego rodzaju zatruciach: grzybami, nieświeżym pokarmem czy nawet ołowiem ze spalin samochodowych. Niestety por jest używany jako warzywo przyprawowe, a tym samym rzadziej stosowane jako samodzielna potrawa. Utarło się, że por to jeden z podstawowych składników włoszczyzny, który może być także dobrym dodatkiem do sałatek. Por dość rzadko występuje jako samodzielna jarzyna, a w sporadycznych przypadkach przyrządza się go podobnie jak szparagi. Czasami por może zastąpić cebulę, o czym należy pamiętać przy dietach. Do spożycia nadają się całe rośliny. Biała część pora jest bardziej delikatna, natomiast zielona aromatyczniejsza i tym samym zawiera więcej olejków eterycznych i witamin. Częstym błędem jest odrzucanie zielonych części pora, które traktuje się jako bezwartościowe i niesmaczne. Należy jednak pamiętać, że ciemnozielone części nadają się świetnie do zup, sałatek, zapiekanek. Pamiętajmy także, że im ciemniejszy kolor skróconej łodygi liściowej, tym więcej substancji aromatycznych i olejków eterycznych, a co za tym idzie ostrzejszy i bardziej piekący smak.

Popularne warzywo

Podobnie jak cebula, szczypior i czosnek, por należy do rodziny czosnkowatych i dorasta do 90 cm wysokości. Łodyga pora jest bardzo skrócona i tworzy tzw. piętkę. Korzenie niektórych odmian pora wrastają w ziemię nawet na głębokość 120 cm. Liście jego są płaskie, wydłużone z widocznym unerwieniem. U podstawy tworzą łodygę rzekomą. Z kolei pędy kwiatostanowe sięgające nawet 2 m wyrastają w drugim roku wegetacji warzywa. Kwiaty są białe lub białoróżowe i zawsze zebrane są w baldachy. Nasiona są czarne, pomarszczone.

Por pochodzi z Azji Mniejszej, gdzie uprawiano już go 4500 lat temu. Z kolei do Europy dotarł za pośrednictwem Rzymu. Starożytni wiedzieli, że por ma nie tylko bardzo wyrafinowany smak, ale również posiada właściwości lecznicze. Powszechnie znany był w starożytnym Egipcie, Babilonii, Palestynie, Grecji i Rzymie. Arystoteles i Neron spożywali codziennie por, twierdząc, że zawdzięczają mu silny i donośny głos. Przez długie wieki był uważany za pokarm dla ubogich, jednak kiedy na początku XX w. trafił do wykwintnej kuchni francuskiej, zyskał sobie szersze grono wielbicieli. Obecnie por jest uprawiany w całej Europie i w Ameryce Północnej, gdzie dobrze się zaaklimatyzował. Na teren Polski roślina ta trafiła już w średniowieczu. Warto wiedzieć, że por wraz z żonkilem jest także symbolem narodowym Walii.

Wybrać najlepszy

Podczas kupowania pora należy zwrócić uwagę na to, czy dolna część rośliny jest prosta i nie ma żadnych zgrubień u podstawy. Por nie powinien mieć żadnych żółtych i czarnych plam, a jego liście muszą być sztywne. Jednak sam odcień kolorystyczny liści nie ma nic wspólnego z ich świeżością i jakością, ponieważ zależy to bezpośrednio od odmiany rośliny. Gdy zauważmy, że por szybko więdnie po przeniesieniu do domu, może to wskazywać, iż roślina była uprawiana w warunkach sprzyjających znacznemu nagromadzeniu w niej azotynów i azotanów. Jeśli warzywo chcemy przechować w lodówce, to nie należy go kłaść tuż obok produktów szybko chłonących ostre zapachy (np. masło, kalafior, owoce), gdyż mogą przejść cebulowym aromatem. Aby wydłużyć czas przechowywania poru w lodówce, można jego cebulkę owinąć w wilgotną watę. Umyte i pokrojone pory doskonale nadają się także do zamrażania. Zanim zaczniemy w jakikolwiek sposób przyrządzać to warzywo, trzeba najpierw je umyć, obciąć piętkę i wyschnięte końce liści tak, aby pozostała tylko biała cebulka oraz zielona i zdrowa część liści. Można je potem pokroić w plasterki i użyć do surówki, zupy lub sosu. Ugotowane lub uduszone pory można przechowywać w lodówce nie dłużej niż dwa dni.

Finezja zdrowia

Oprócz niepowtarzalnych doznań zapachowo-smakowych por może poszczycić się także wyjątkowa wartością odżywczą. Jest bogatym źródłem witaminy A, C, E i witamin z grupy B oraz takich mikro- i makroelementów jak: potas, wapń, fosfor, magnez i kwas foliowy. Witamina A odpowiada za prawidłowy wzrost u dzieci, widzenie o zmroku i za stan naskórka. Witamina C obniża stres oraz chroni nasz organizm przed przeziębieniami. Witamina E to główny antyoksydant chroniący komórki przed utleniaczami. Chroni także czerwone krwinki przed przedwczesnym rozpadem. Wspomaga leczenie męskiej bezpłodności, zaburzeń mięśniowych, miażdżycy oraz chorób serca. Witamina B1 warunkuje prawidłowy stan tkanki nerwowej, metabolizm cukrów i lipidów. Witamina B2 odpowiada za przemianę białek i węglowodanów, bierze udział w biochemicznych przemianach w siatkówce. Warto pamiętać, że biała część pora co prawda jest delikatniejsza w smaku, ale również zawiera mniej witamin. Należy także bezwzględnie używać zielonych liści pora (np. do surówek lub zup) zamiast wyrzucać je do kosza. Liście zawierają też olejki eteryczne, dzięki którym nasze dania nabiorą wyjątkowego aromatu. Olejki te pobudzają łaknienie i aktywują cały układ trawienny.

Por ma także pożądane właściwości obniżające poziom złego cholesterolu, jednocześnie zwiększając poziom cholesterolu uważanego za dobry. Tym samym zmniejsza ryzyko zawału serca i chorób układu krążenia. Z kolei zawarte w warzywie mangan, witamina C, witamina B6 i żelazo stabilizują poziom cukru we krwi. Poza tym por bardzo dobrze wpływa na układ odpornościowy i oddechowy. Warzywo to przyspiesza krążenie krwi, jest więc zalecane osobom prowadzącym siedzący tryb życia, jak również dzieciom i młodzieży. Rewelacyjnie sprawdza się jako zamiennik chipsów i paluszków. Lekarze zalecają pacjentom, którzy przebyli operacje lub są w stanach ciężkiego wyczerpania fizycznego, spożywanie większych ilości potraw z pora, który ma właściwości podnoszące odporność organizmu. Z kolei sok ze świeżych porów jest zalecany przy wszelkich dolegliwościach dróg moczowych i kamicy moczowej.

Pora powinny jednak unikać osoby będące na diecie wybitnie lekkostrawnej oraz cierpiące na choroby wątroby. Także dla tych, którzy miewają bóle jelitowe i leczą wzdęcia, por nie jest dobrym składnikiem potraw. Wywołuje on gazy w dolnym odcinku przewodu pokarmowego. Również dzieciom poniżej lat 3 lepiej nie podawać tego aromatycznego warzywa jako dania głównego.

Ludowy lek
Uważa się, że biała i najbardziej delikatna część pora to wspaniały lek antyseptyczny. Zaleca się stosowanie jej na rany, pęknięcia skóry lub zwykłe zadrapania. Według podań należy przyłożyć listek białej części do chorej skóry i miejsce to na godzinę owinąć bandażem. Natomiast w przypadku ran głębszych lub trudno gojących powinniśmy zastosować okłady z liści gotowanych w mleku. Ludowa medycyna uważała, że warzywo to powinno być jak najczęściej spożywane przez matki karmiące piersią, gdyż pobudza laktację i przeciwdziała zastojom mleka w sutkach. Niestety wykazano jednak, że po zjedzeniu pora mleko może charakteryzować się specyficzną wonią i smakiem, a dziecko będzie je piło niechętnie. A jeśli już wypije matczyne mleko ze związkami siarki przyswojonymi z pora, może przypłacić to kolką jelitową. Według podań warzywo to jest także pomocnym środkiem przy przeziębieniach. Obecne w warzywie olejki sulfidowe i związki siarkowe działają bakteriobójczo nie tylko w układzie oddechowym, ale i moczowym. Aby skutecznie wyleczyć się w kilka dni, należy pić syrop z porów: 5 pokrojonych porów gotujemy, aż będą się rozpadały. Następnie przecedzamy je i dodajemy odrobinę miodu do smaku. Pijemy pół szklanki syropu dziennie.

Por zalecany jest w leczeniu następujących schorzeń:

  • otyłość
  • czyraki
  • hemoroidy
  • wrzody
  • artretyzm
  • reumatyzm
  • dolegliwości dróg moczowych
  • niestrawność
  • zaparcia

Zupa cebulowo-porowa

Zupa ta polecana jest w szybkich dietach redukcyjnych, niskokalorycznych, niskotłuszczowych i niskocholesterolowych.

 


Składniki:
1 duża cebula
1 oczyszczony i posiekany na talarki por
1 łodyżka świeżego lub ¼ łyżeczki suszonego tymianku
1 łyżeczka oliwy z oliwek
szczypta soli i pieprzu
ok. 1 litra lekkiego wywaru z kurczaka z pokrojonym chudym mięsem
2 obrane i pokrojone w kostkę małe ziemniaki
szczypiorek

Wykonanie:
Na rozgrzaną patelnię wlewamy olej. Dodajemy posiekaną wcześniej cebulę, pora, tymianek, szczyptę pieprzu i soli. Wszystko razem dusimy ok. 15 minut. Następnie zawartość patelni przekładamy do garnka, gdzie znajduje się bulion z kawałkami kurczaka. Doprowadzamy do wrzenia i gotujemy ok. 15 minut. Ziemniaki gotujemy osobno i następnie rozdrabniamy je na papkę przy użyciu miksera. Dodajemy je jako purée do zupy i całość posypujemy szczypiorkiem

Dane dla jednej porcji:

kalorie: 112 kcal
białko: 5 g
tłuszcze: 4 g
węglowodany: 16 g



Pokaż wszystkie artykuły...