Login
Hasło
    
Opisy, zdjęcia, filmy
 


Głodówka


Jak można zapobiegać otyłości? Co robić, aby skutecznie schudnąć? W dodatku bez uszczerbku na zdrowiu? Otyłość i nadwaga zaczynają być dzisiaj problemem społecznym. Wiele osób ma problemy z nadwagą, która prowadzi do wielu schorzeń organizmu, takich jak: udary, nowotwory, wysokie ciśnienie tętnicze, choroby wieńcowe serca, kamienie żółciowe, rak trzustki, cukrzyca typu 2, artrozy, degeneracja stawów, zapalenie żołądka i jelit, depresja. Niezależnie od przyczyn każdy chce schudnąć szybko i skutecznie. Szuka więc cudownych środków, rewelacyjnych diet i głodzi się. Sposobów na odchudzanie jest pewnie mnóstwo. Już Sokrates 400 lat p.n.e. twierdził, że z otyłością można uporać się w tańcu. Amerykański dietetyk John Hopkins obliczył, że Amerykanie mają dziś do dyspozycji 29 068 teorii odchudzania! Istnieją diety: białkowe (dr. R. Atkinsa), tłuszczowe, oczyszczające, rozdzielające (Diamondów, Fergie, Haya), węglowodanowe, beztłuszczowe (Rosemary Conley), kapuściana, Kliniki Mayo, optymalna dr. J. Kwaśniewskiego, makaronowa, ryżowa, głodówkowa. Ogromna większość tych cudownych pomysłów nie jest ani tak bezpieczna, ani tak skuteczna, jak podają ich twórcy. Każda dieta redukcyjna polecana jest dla osób otyłych i tych z nadwagą. Polega na utrzymywaniu ujemnego bilansu kalorycznego. Przede wszystkim trzeba wziąć pod uwagę produkty, których musimy się wystrzegać. Dietę należy wyliczyć tak, by nasze zapotrzebowanie kaloryczne było mniejsze, niż potrzebujemy. Trzeba jasno powiedzieć: nie ma żadnych cudownych diet! Nieprawidłowo przeprowadzane głodówki lub diety mogą spowodować straszliwe spustoszenie w organizmie. Dlatego wskazane jest odchudzanie pod kontrolą kompetentnego w tej dziedzinie lekarza. Jeżeli w dodatku podłożem otyłości są zaburzenia hormonalne, to sprawa wyjątkowo mocno się komplikuje i nie pomogą tu żadne głodówki ani inne typowe sposoby regulacji masy ciała. Takim problemem powinni zająć się specjaliści. Najbardziej kontrowersyjna jest dieta, kiedy nie je się nic. Głodówka pozwala stracić wagę w szybkim czasie (w zależności od źródła: 450 g – 1 kg dziennie lub 10% masy ciała w ciągu miesiąca). Spadki wagi są jednakże silnie uzależnione od indywidualnych cech organizmu, zapasów tłuszczu zgromadzonych w ciele, dotychczasowego stylu odżywiania, jak również aktywności fizycznej danej osoby. Głodówka stosowana w odchudzaniu ma małą skuteczność bez zmienienia diety po niej. Początkowa utrata wagi na poziomie 1 kg dziennie jest wynikiem utraty wody w organizmie, także po powrocie do odżywiania szybko jest odrabiana.

Głodówki określane w czasopismach są mianem oczyszczania, odtrucia czy odmładzania organizmu. Hasła te mają pozytywny wydźwięk i zachęcają do odpuszczenia sobie jedzenia. Oczywiście przy sporych ilościach spożywanego na co dzień pokarmu jeden dzień głodówki wydaje się być korzystny dla organizmu. Człowiek otyły czuje odciążenie od jedzenia i przyjemną lekkość. Głodówka jednodniowa po dużym obżarstwie dla zdrowych osób otyłych może dawać w pewnym sensie poprawę samopoczucia. Jednak zastosowanie jej nie ma większego sensu i znaczenia dla organizmu w kwestii obniżania masy ciała. Nawet jeśli uda się przetrwać wyznaczony dzień bez jedzenia, w kolejnych dniach nadrobiony zostanie czas niejedzenia z nawiązką. Nie zapewni ona utrzymania masy ciała, a dodatkowo może przyczynić się do pogłębienia stanu już istniejącej otyłości. W otyłości występującej z współistniejącymi chorobami zastosowanie głodówki może wpłynąć na pogłębienie stanów chorobowych, a nawet do śmierci. Szczególnie niekorzystne jest stosowanie głodówki np.: w cukrzycy, w której poziom glukozy we krwi powinien być szczególnie dobrze wyregulowany, a na skutek braku pokarmu może doprowadzić do hipoglikemii.

Zła alternatywa

Z medycznego punktu widzenia głodówki nie są metodami korzystnymi i prowadzone nieumiejętnie lub zbyt długo mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia delikwenta. Według propagatorów głodówek mają one doprowadzić do pewnego rodzaju oczyszczenia organizmu, na skutek odcięcia organizmu od bieżących dostaw pożywienia, zmuszając go do trawienia zgromadzonych zapasów. W trakcie głodówki początkowo dochodzi do spalenia zapasów glikogenu w wątrobie. Następnie spalaniu ulegają tłuszcze oraz białka, czyli mięśnie. Mięśnie jako te, które zużywają bardzo dużo energii w trakcie głodówek, są szczególnie narażone na redukcje, dlatego należy bardzo uważać, by oprócz tłuszczu nie spalić mięśni. Organizm rozpoczyna syntezę glukozy na drodze glukoneogenezy, w której wykorzystywane są zgromadzone w organizmie aminokwasy. Tłuszcze ulegają procesowi spalania w procesie β-oksydacji. Na skutek przedłużającej się głodówki zwiększa się spalanie aminokwasów pochodzących z rozkładu białek krwi i tkanki mięśniowej. Zwiększa się znacznie ryzyko wystąpienia hipoglikemii, na którą szczególnie wrażliwa jest tkanka mózgowa. Zwiększony rozpad triacylogliceroli, wzrost stężenia wolnych kwasów tłuszczowych we krwi oraz nasilona ketogeneza prowadzą do wzrostu stężenia ciał ketonowych, konsekwencją czego może być kwasica ketonowa.

Rodzaje głodówek

Istnieje kilka odmian głodówek. Oczywiście najbardziej drastyczną metodą jest niejedzenie  niczego, poza piciem wody. Poza całkowitym pozbawieniem organizmu pożywienia stosuje się również dietę sokową, podczas której dziennym pożywieniem jest jedynie ok. 2 litrów świeżych soków. Z kolei półgłodówki to diety polegające na wielkim, jednak nie całkowitym ograniczeniu spożycia pokarmów stałych. Półgłodówka zakłada spożywanie kilku owoców dziennie, garści rodzynków czy orzechów. Głodówka kaskadowa polega na naprzemiennym głodowaniu z okresami powrotu do żywienia. Zazwyczaj głodówki takie mają postać harmonogramu ze specjalną dietą. Dla przykładu dwa dni je się produkty wysokobiałkowe, jeden dzień nie je się nic poza piciem wody. W przypadku kontrowersyjnej głodówki urynowej pije się własny mocz. Dzięki temu zwiększa się szybkość oczyszczania organizmu. Głodówka na sucho jest zalecana nie dłużej niż 7 dni. Nie spożywa się w tym przypadku pokarmów oraz ogranicza płyny. Ogólnie głodówki lecznicze stosuje się o różnym czasie trwania – od jednego do siedmiu, dziesięciu dni, a nawet dłuższe.

Odpowiednie przygotowanie

Bardzo ważne jest prawidłowe przygotowanie organizmu do głodówki. Co najmniej na dwa tygodnie przed planowanym oczyszczaniem organizmu należy pamiętać o odstawieniu pokarmów mięsnych i cukru (sacharozy) w formie słodyczy. Wskazane jest natomiast spożywanie dużych ilości warzyw i owoców. Chodzi o to, by powoli przyzwyczaić organizm do funkcjonowania na mniejszych dawkach pożywienia. Również po zakończeniu głodówki należy bardzo pilnować swojej diety. Niewskazane jest proste powrócenie do złych nawyków żywieniowych sprzed kuracji. Po tak długim okresie postu dość łatwo jest jednak kontrolować jakość i ilość spożywanego jedzenia – żołądek skurczony po głodówce nie domaga się już tak wielkich porcji. Oficjalne stanowisko specjalistów lekarzy nie zaleca stosowania głodówki, ponieważ w części przypadków może prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia i znacznego zredukowania suchej masy mięśniowej. Z medycznego punktu widzenia groźnym powikłaniem po odbyciu głodówki, oprócz kwasicy nerkowej, wydaje się również zwiększenie wchłaniania szkodliwych substancji w jelitach, na skutek zwolnienia ich perystaltyki. Dodatkowo długotrwały brak pokarmu prowadzi do zaniku kosmków jelitowych, skutkiem czego jest przejściowy zespół złego wchłaniania po przywróceniu spożywania pokarmów. Istotne jest, by osoby niebędące w pełni zdrowe skonsultowały planowaną głodówkę z lekarzem, niektóre schorzenia bowiem wykluczają całkowicie możliwość stosowania tej metody.

Głodówka oszczędzająca białko
Głównie w każdej z diet głodówkowych redukuje sie ilość wody, mięśni i tłuszczu. Przedstawiona kolejność nie jest przypadkowa. Niestety na samym początku pozbywamy się dużych ilości wody, mysląc, że udało nam się schudnąć. Potem zaczynają palić się mięśnie, a na końcu schodzi dopiero tłuszcz. Co należy zrobić, aby palić tłuszcz, a mięśnie by cały czas były na swoim miejscu? Dieta głodówkowa oszczędzająca mięśnie polega głównie na jedzeniu białka (piersi z kurczaka, indyka, chude ryby i ser) oraz spożywaniu kwasów omega-3. Do tego dorzuca się parę warzyw takich jak: sałata, szpinak, pomidor, ogórek. Do takiej diety stosuje się bardzo często spore dawki witamin oraz minerałów, do których należą: sód, wapń, potas i magnez. Dieta jest dość absorbująca, a efekty niewspółmierne  do wysiłków. Do najczęstszych problemów należą: ogólna słabość, bóle głowy, problemy z koncentracją, rozdrażnienie, a przede wszystkim senność i złe samopoczucie. Nie można także łudzić się, że dieta ta całkowicie zaoszczędzi mięśnie, a spali tłuszcz. Tak naprawdę wraz ze spalaniem tłuszczu nasze mięśnie też się zmniejszają. Jednodniowy jadłospis wygląda przeważnie tak:


Śniadanie
biała ryba gotowana na parze
ogórek
2g kwasów omega-3


Śniadanie 2
pierś z kurczaka gotowana na parze lub pieczona na grillu elektrycznym z ziołami
lekka sałatka
2 g kwasów omega-3


Obiad
biała ryba gotowana na parze
krojone pomidory z cebulą
2 g kwasów omega-3


Kolacja
chudy twaróg
szpinak

 

Niebezpieczne następstwa

Kiedyś w szpitalnym leczeniu otyłości stosowano głodówki, jednak odchodzi się od tego typu metod, ponieważ badania wykazały, że wraz z utratą tkanki tłuszczowej podczas głodówek dochodzi również do utraty innych tkanek, co mogłoby prowadzić do wielu powikłań u tych osób. Głodówki najczęściej podejmują młode osoby. Szczególnie w ich przypadku warto zwrócić uwagę na to, czy jedzą i co jedzą. Nieświadome poważnych zagrożeń ze strony braku dostarczania pokarmu mogą doprowadzić do poważnego niedożywienia i wyniszczenia organizmu. W wyniku nieprawidłowo przeprowadzanego odchudzania głodówkowego może dojść nawet do tak groźnej choroby psychosomatycznej, jaką jest anoreksja, czyli jadłowstręt.  Drastyczne ograniczanie pożywienia  skutkuje często odzwyczajeniem się od spożywania pokarmów i wstrętem do jedzenia w ogóle. Należy pamiętać, że głównym piecem ogrzewającym nasze ciało, oprócz organów wewnętrznych, jest jelito grube. Energia powstaje oczywiście w procesach rozkładania produktów pokarmowych dostarczanych do organizmu z zewnątrz. Flora bakteryjna jelit przetwarza pożywienie na składniki przyswajalne przez organizm. Jednocześnie pokarm stanowi pożywkę dla rozwoju tej flory. Drobnoustroje jelita grubego w trakcie swego rozwoju wydzielają energię w postaci ciepła, które poprzez krew transportowana jest do całego organizmu. Pokarm dostarczany do organizmu jest doskonałą pożywką dla drobnoustrojów, które mnożąc się dostarczają mu energię. Im pokarm bardziej przetworzony i zawiera nieswoiste substancje, tym gorzej jest wykorzystywany przez drobnoustroje. Długa głodówka wyłącza jelito grube z pracy. Mikroflora przestaje pracować i rozmnażać się. Tym samym nie dostarcza odpowiednich porcji energii dla organizmu, więc jej zasoby maleją. W efekcie organizm traci siły. Podczas głodówki następuje obniżanie się poziomu energetycznego organizmu, spadek ciepłoty ciała oraz zmniejszenie witalności. Głodówka potrafi również zużyć błyskawicznie niezbędne mikroelementy, zwłaszcza magnez i potas, których braki powodują skurcze mięśniówki.

Najgroźniejsze dla zdrowia są głodówki wielodniowe. W ich trakcie zamiast powszechnie przyjętej opinii o pozbywaniu się toksyn, podczas długotrwałego niejedzenia w organizmie gromadzą się tzw. ciała ketonowe, które w okresie głodowania są wykorzystywane jako źródło energii. Ciała ketonowe przyczyniają się do zakwaszenia organizmu, co nie jest dla niego korzystne. Długotrwale utrzymujące się zakwaszenie organizmu może być przyczyną powstania:

· utraty apetytu

· złego stanu skóry

· starczego wyglądu

· apatii

· stałego zmęczenia

· bólów głowy

· zaburzeń w przemianie materii oraz gorszym wykorzystaniu składników odżywczych z pożywienia

· może być również przyczyną poważnych chorób takich jak: schorzenia skóry, nadciśnienie, cukrzyca, kamica nerkowa itd.




Pokaż wszystkie artykuły...